مىگردد ربطى ميان جمله‌ى « أَنْتَ رَبُّنا » و جمله‌ى « وَ نَحْنُ عِبادِكَ » و جمله‌ى : « وَ لَمْ يَسْأَلِ الْعِبادُ مِثْلَكَ » وجود دارد ؛ زيرا تدبير بندگان به دست با كفايت او سبحانه ، عبوديّت و خاكسارى و خضوع تكوينى و غير تكوينى و تشريعى در پيشگاهش را لازم دارد و لازمه آن نيز اين است كه مسألت تكوينى و غير تكوينى و تشريعى بندگان از حضرت حق سبحانه واقع شود . كسى كه به مرحله‌ى شهود الهى نايل شده ، مشكلى در فهم اين مسأله ندارد ولى آن كس كه مىخواهد با بيانات عقلى و نظرى و كتاب و سنّت بر آن آگاهى يابد ، بايد توجّه نمايد كه ممكن نيست خداوند تعالى در كنار از مظاهر باشد ( به بياناتى كه تا به حال در گفتارهاى توحيدى داشته‌ايم و صاحبان عقل و نظر هم در بياناتشان فرموده‌اند ) ، بلكه او سبحانه با احاطه‌اى كه به مظاهرش دارد ، به تدبير امور عالم مىپردازد و بندگان نيز با اين نظر مىتوانند به عبوديّت و مسألت از وى به مراحل سه‌گانه ( تكوين و غير تكوين و تشريع ) اشتغال داشته باشند تا معناى حقيقى جمله‌ى : « وَ لَمْ يَسْئَلِ الْعِبادُ غَيْرُكَ » و نيز جمله‌هاى آتيه بر آنان روشن شود ، فتأمّل . ( 563 ) « وَ [ نَحْنُ ] . . . نَرْغَبُ إِلَيْكَ ، وَ لَمْ يَرْغَبِ الْخَلآئِقُ إِلى مِثْلِكَ . » « 1 » و [ ما ] به سوى تو رغبت و تضرّع مىنماييم و خلايق به هيچ كس همانند تو رغبت و زارى و ابتهال ننموده‌اند . رغبت همه‌ى مخلوقات به حق تعالى اين فراز نيز چون فراز قبلى ، قابل تأمل و دقّت است تا معناى واقعى آن به دست آيد . گويا امام - عليه‌السّلام - مىخواهد بفرمايد : علّت اين كه تنها رغبت و ميلم به سوى توست ،

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 218 .